De weg naar herstel is lang. Soms zwaar, soms grillig en vaak zonder dat je kunt zien waar hij eindigt. Er zullen momenten zijn waarop je vooruitgaat, momenten waarop je stilstaat en momenten waarop iedere stap te veel lijkt.
Toch is de weg niet onmogelijk.
Veel mensen zijn je voorgegaan. Anderen lopen naast je en achter je. Soms draag jij iemand een stukje mee, soms heb jij zelf een uitgestoken hand nodig. Je hoeft deze weg niet alleen af te leggen. We delen onze kracht, onze ervaring en onze hoop.
Onderweg leren we dat niet alles in onze handen ligt. Sommige dingen moeten we leren aanvaarden. Andere dingen vragen juist om de moed om in beweging te komen. En telkens opnieuw zoeken we de wijsheid om het verschil te herkennen.
Daarom richten we ons tot een kracht die boven onszelf uitstijgt:
Sommigen geloven in God, anderen niet, en weer anderen weten het nog niet. Ik zou daarom niet uitleggen wat iemand moet geloven, maar waarom het gebed zoveel mensen helpt.
Het Gebed om Kalmte is voor veel mensen in herstel een moment van bezinning. Sommigen ervaren het als een gebed, anderen als een levenswijsheid of een dagelijkse herinnering.
De kracht zit niet zozeer in de religieuze woorden, maar in de boodschap:
accepteren wat je vandaag niet kunt veranderen;
de moed vinden om te veranderen wat wél mogelijk is;
en het onderscheid leren maken tussen die twee.
Veel mensen ontdekken dat juist dát rust geeft. Niet omdat alle problemen verdwijnen, maar omdat je leert je energie te richten op wat binnen je invloed ligt.
Je bent vrij om de woorden op jouw eigen manier te beleven. Voor de één is het een gebed, voor de ander een moment van stilte, reflectie of dankbaarheid.
Iedereen geeft er zijn of haar eigen betekenis aan.
Het gebed om kalmte
God, geef ons de kalmte
om te aanvaarden wat wij niet kunnen veranderen,
de moed om te veranderen wat wij kunnen veranderen,
en de wijsheid om het verschil te weten.
Mijn dankbaarheid spreekt wanneer ik om anderen geef
en met hen deel hoe ik leef op de NA-manier.